بێوران: پیشتر‌ها گفتم

ده‌ستپێك هه‌واڵ و بابه‌ت بنێره‌پێوه‌ندی ئاڕشیڤ وێنه‌کان چێشتخانه‌بێوران موزیك ماڵپه‌ڕه‌کان نه‌خشه‌ی ماڵپه‌ڕ گه‌ڕان ببه‌ ئه‌ندام

نوێترین هه‌واڵه‌کان:

به‌شه‌کانی ماڵپه‌ر

په‌رهام فه‌ره‌ج پوری

بۆخوێندنه‌وه‌ی بابه‌ته‌کانی نوسه‌رو لێکۆڵه‌ر په‌رهام فه‌رج پوور لێره‌ کرته‌ بکه‌ن.

به‌رنامه‌ی تایبه‌تی کوردکاناڵ

به‌رنامه‌ی تایبه‌تی کوردکاناڵ بۆ وه‌ڵامدانه‌وه‌ به‌ قسه‌کانی حه‌سه‌ن شه‌ڕه‌فی به‌ میوانداری که‌ماڵ که‌ریمی.

ناوی کوردی بۆ منداڵان

به‌دوای ناوی خۆش و شیاودا بۆ منداڵه‌که‌ت ده‌گه‌ڕێی لێره‌ کرته‌ بکه.‌

ڕۆژی له‌دایك بوون بزانه‌

بۆ ئه‌وه‌ی بزانی منداڵه‌که‌ت که‌ی له‌دایك ده‌بێت لێره‌ کرته‌ بکه‌.

ماڵپه‌ڕه‌کانی ح. د . ك

فیلمه‌کانی خۆپێشاندان

فیلمی خۆپێشاندانه‌کانی ئێران به‌دژی ڕژیمی سه‌ره‌ڕۆی ئاخوندی.

پانێلی چوونه‌ژووره‌وه‌

له‌سه‌ر هێڵ

میوان: 10
ئه‌ندام: 0
ئه‌ندام له‌و لاپه‌ڕه‌دا: 1
ڕێژه‌ی ئه‌ندامان: 34, نوێترین ئه‌ندام: soohoofidim4a2

پیشتر‌ها گفتم

پیشتر ها گفتم کاش میشد
گلی از باغ نگاهت تو به من میدادی

تا که من وقت سحر
منت نیم نگاه خورشید را نکشم
آری اما اکنون
باغ گل های دو چشمت اینجاست
باغ گلهای اقاقی دو چشم تو خمار
آری اکنون اینجاست
باز اما این من
منِ منّت کش زار
باید از صبح به هنگام سحر
منّت چشم ترم را بکشم
شاید آن روز قراری گیرد
تا که در فاصلهء بین من و دستانت
اشک کمتر ریزد یا سبکتر بارد.
پیشتر ها گفتم
کاش از برق نگاهت شرری می امد
من ندانستم از آن شمس دل افروز دو چشم
شرری نه که نهیبی گویا
از دل خورشید است
آید و من که نه خلقی ز تَبش میسوزد
بدهد بر باد
مبِکنَد بنیادم
شرر آتشی عشق تو و خِرمَنِ من.
پیشتر ها گفتم
کاش از عطر صدایت تو به من میدادی
بی خبر از همه جا
که من گنده دل از عطر دلم هوش رود
بوی مریم همه جا پیچید است
و من از بوی تو مدهوشم و سرگردانم
.پیشتر ها گفتم
کاش از سرخی لبهای تو من میمُردم
که دگر وقت غروب
منت سرخی خورشید و شفق را نکشم
من طمع کردم و جان نسپردم
بعد دیدار گل اخگری لبهایت
باز اما این من
منِ منّت کشِ زار
هر دمی تنگ غروب
بکشم منّت سرخی و شفق
که دمی با من بیش
تو بمان ای چو لب یار ، شفق
تا که من در طمع رنگ لبت
چشم دوزم به افق های قریب
آی یادش جاوید
یاد داری که تو را پیشتر ها گفتم
کاش از ناوک مژگان تو تیری میجَست
ناز شستش که چه دستی و نشانی دارد
تیر مژگان تو در نقطه ی بغض دل من
تا ابد می ماند.
پیشتر ها گفتم
کاش میشد که زمان را می چید
حال هم میگویم
کاش میشد که زمان را میچید
چه که این ثانیه ها
همچو رسمان بلندیست میان من و تو
پیشتر ها گفتم
کاش میشد که همه قاصدکان
و نسیم سحر و باد روان
همه در گوش تو این میگفتند:
دوستت میدارم
من تشکر دارم
از همه قاصدکان
و نسیم سحر و باد روان
که پیام دل این بنده ی درمانده ی زار
به تو فهمانیدند
پیشتر ها گفتم من تو را میخواهم
باز هم میگویم
ولی این بار ز هر بند که بر بند دگر پابرجاست
من تو را میخواهم
نه کَسِ دیگر را
باز در آخر حرف
پیشتر ها گفتم
دوستت میدارم
پس از این نیز بدان خواهم گفت
دوستت دارم
منمنِ منّت کشِ زار

گه‌ڕانه‌وه‌ بۆ لقی هه‌واڵه‌کان گه‌ڕانه‌وه‌ بۆ ده‌ستپێك

هه‌واڵی پێشووتر

هه‌واڵه‌کانی نوێتر